|
|
Samburu
De Samburu’s bevolken een gebied in Kenya’s Northern Frontier District (zie kaartje).
De exacte oorsprong van de Samburu’s is onbekend. De geschiedenis gaat niet veel verder terug dan tot de negentiende eeuw en is mondeling overgeleverd.
De gelijkenis met de Masai is treffend. Hun kleding, gebruiken en gewoontes, evenals hun taal (ze spreken een Maa-dialect) lijken sterk op elkaar maar zijn zeker niet identiek. De Samburu’s zijn lange, lenige, flamboyante mensen met een fijne bottenstructuur en sterke profielen. Net zoals de Masai, verwijderen ze de twee middelste tanden uit de onderkaak. Ofschoon er geen vaststaand bewijs is, is het aannemelijk dat de Samburu-stam een zijtak is van de Masai.
De hutten (manyatta’s) waarin de Samburu’s leven zijn ongeveer 1,5 meter hoog, ovaal van vorm en hebben een diameter van ongeveer 3,5 meter. De manyatta wordt gemaakt van hout, blad en twijgen, wat wordt bedekt met huiden en koeienmest.
De dorpjes bestaan uit groepjes manyatta’s van ongeveer 40 mensen die tot dezelfde familie behoren. De hutten staan in een cirkel omgeven door een doornachtige afrastering van acacia’s om vijanden te weren en vee te beschermen voor de wilde dieren.
De Samburu’s zijn veehouders. Ze leiden met hun koeien, schapen, geiten en soms kamelen een semi-nomadisch bestaan. Overdag wordt de kudde gehoed door de mannen en jongens, terwijl de moeders en meisjes de huishouding doen. Schapen en geiten worden gehouden voor het vlees, ezels voor het transport (water dragen), en kamelen voor melk, vlees en transport.
Het leven is niet gemakkelijk. Soms zijn dorpjes genoodzaakt te verplaatsen vanwege droogte, om op zoek te gaan naar water en nieuwe weiden, om het vee te laten grazen. Een andere reden kan echter ook heftige regenval zijn. Dit kan tot gevolg hebben dat door de modder de veestapel ‘foot-rot’ oploopt.
Maar met name de enorme droogteperiodes zorgen voor grote problemen. Temperaturen van boven de 40 graden C verschroeien het landschap en het gebrek aan ‘veilig’ water maakt het leven vaak extreem zwaar. De regenperiode valt normaal gesproken in April, Juni en November, maar het is niet gegarandeerd dat er dan ook regen valt.
De Samburu bevolking probeert zich te ontwikkelen om te kunnen overleven.
De jongere generatie volgt, indien mogelijk, een schoolopleiding in kleine dorpen en stadjes. Bij gebrek aan geld blijft het meestal bij basisonderwijs. Daarna gaan de kinderen weer verder met het hoeden van de kuddes.
Watervoorziening en scholing, d !t zijn de twee belangrijkste zaken die Ruud van den Boogaard met zijn humanitaire projecten voor ogen heeft.
Zonder onze steun hebben deze projecten geen kans van slagen.
|
|
|
|
|
|
|
|
